Moeilijk.

In mijn ogen leven wij westerlingen te moeilijk. Als ik kijk naar hoe wij hier in Nederland onze wetgeving en politiek vormgeven dan krijg ik altijd het gevoel dat het allemaal te complex in elkaar zit. Misschien klinkt dit een beetje gek uit de mond van een die-hard IT-er. Per slot van rekening is dat een domein waar de complexiteit van bepaalde zaken soms helemaal te absurd voor woorden is.

Toch komt mijn mening hier juist uit voort. In de IT bestaan namelijk een aantal stromingen om met deze complexiteit om te gaan. Een ervan staat me persoonlijk erg nauw aan het hart. Deze gaat uit van een enkel basisprincipe, welk met de letters KISS wordt bestempelt. “Keep It Simple, you Stupid”. Mijn interpretatie hiervan is dat het zich loont om eerst de eenvoudige oplossingen na te streven voordat de trukendoos met moeilijke, complexe methodieken opengetrokken wordt. In nagenoeg elke situatie die ik mee heb mogen maken loont zich deze aanpak. Meestal is het namelijk zo dat complexere oplossingen of op de korte of juist op de lange termijn drastisch duurder zijn. Door eerst na te gaan wat er precies verwacht wordt, en daar de meest simpele oplossing bij te zoeken wordt meestal automatisch goed gebalanceerd tussen een pragmatische en kwalitatieve aanpak. Wel komt het woord simpel zoals het hier gebruikt wordt niet per definitie overeen met ‘de meest gemakkelijke oplossing’. Het streven is dus niet zozeer om de meest ‘gemakkelijk’ oplossing te kiezen. Dus bijvoorbeeld de aanpak waarbij kwaliteit er helemaal niet toe doet. De crux van het verhaal is om goed te kijken welke mate van kwaliteit passend is bij het probleem waar je mee te maken hebt. Als je dit goed toepast, is het eenvoudig om eerlijk en zonder dubbele agenda een dialoog met de betrokkenen aan te gaan. En als zou blijken dat er toch argumenten zijn om omhoog (complexer) of omlaag (gemakkelijker) te schalen dan is dit zonder meer mogelijk. Doordat door deze aanpak de kosten meestal lager uitvallen, is het ook nog eens meer mogelijk om de toegepaste oplossing later in de tijd bij te stellen. Bijvoorbeeld door een uitbreiding door te voeren of het resultaat weg te gooien en opnieuw te beginnen.

Kort samengevat:

  1. Maak duidelijk welke facetten belangrijk zijn en welke niet.
  2. Kies hier de meest eenvoudige oplossing voor.
  3. Praat hier open over met de betrokkenen.
  4. Schroom niet om oplossingen achteraf (volledig) te herzien.

Zoals ik al aangaf ben ik van mening dat deze methodiek ook op andere facetten van ons leven van toepassing is. Zo zou het in de politiek een stuk eenvoudiger worden wanneer ze op zoek zouden gaan naar ‘de meest eenvoudige oplossing’ in plaats van naar ‘de meest passende oplossing’. En ook de wetgeving zou best wel eens kunnen profiteren wanneer deze naar een set basisregels teruggebracht zou worden die vanuit een eerlijk – maar pragmatisch – standpunt geïnterpreteerd zou worden. De hedendaagse wetgeving is duur en onhandig in gebruik, en ik denk dat er flink wat mensen zijn die ook nog wel eens aan de kwaliteit ervan twijfelen. Een rigoureuze pragmatische aanpak kan hierbij mogelijk flink wat problemen verhelpen.

Maar ook binnen relaties. Als we allemaal wat puurder met elkaar om zouden gaan zonder complexe sociale constructies na te leven (o.a. religie) of zelf te creëren (roddels, terughoudendheid in publieke situaties, eerlijkheid), dan was het menselijke contact misschien wel een flink stuk eenvoudiger. Tijdens mijn reizen heb ik een hoop aantal landen bezocht waarvan wij als westerlingen hierover nog flink wat zouden kunnen opsteken.

Ook zakelijk gezien kan het nastreven van eenvoudsprincipe toegevoegde waarde hebben. Zo zijn er tal van bedrijfsvoeringen en projectsituaties aan te wijzen waarin de extreme gelaagdheid meer dan onnodig is. Net als de buitenste lagen van een ui zorgen deze lagen ervoor dat de kern, dat waar het om gaat, verborgen blijft. In tegenstelling tot bij een ui gebeurt het echter bij bedrijfsprocessen vaak genoeg dat de extra lagen meer zijn dan de kern waar het om draait. In zulke situaties vraag ik mij serieus af waarom er niet voor een eenvoudigere constructie gekozen wordt. Als we namelijk met z’n alleen gewoon goed ons best doen, dan kan een goed geolied team dat past bij het probleem waaraan het toegekend wordt veel meer voor elkaar krijgen en sneller anticiperen op veranderingen. En doordat er minder kosten aan verbonden zitten is het ook nog eens uit te breide wanneer toch blijkt dat er meer mensen nodig zijn.

Ook bij ons eetpatroon, of beter gezegd consumptiepatroon denk ik dat de KISS methodiek zou kunnen helpen. In plaats van alleen maar telkens meer te willen, zouden we ook na kunnen denken over wat precies belangrijk voor ons is. In mijn eigen situatie is het vaak zo dat ik een computer nodig heb om mijn werk goed te kunnen doen. Dat vindt ik belangrijk. Voor de rest boeien consumptieartikelen me eigenlijk echt niet meer. De telefoon is soms wel handig, maar echt een item waar alleen wanneer vervanging onmogelijk is een nieuwe voor aangeschaft wordt.

Nu ja, dit zijn mijn twee pennies over de KISS methodiek. Ik hoop echt dat er in onze maatschappij net wat mee bewustzijn ontstaat voor dit soort mooie methodieken. Mijn leven is er in ieder geval al drastisch door verandert.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s