Wachten.

Reizen met het openbaar vervoer – eigenlijk doe ik het al heel mijn leven. In mijn jeugd moest ik al een uur heen en een uur terug naar Roermond om daar naar het middelbare beroepsonderwijs te gaan. Het kleine dorp waarin we woonde lag echt in de middle of nowhere. Ik kan me nog herinneren dat de bus daar maar eenmaal in het uur vertrok. Als je dan pech had dan stond je zomaar een stevige tijd te wachten. Zeker in de herfst, winter en lente betekende dit dat je nog wel eens een keer kou moest lijden. Toch vond ik het nooit zo erg. Je kon er prachtig mensen kijken, en eigenlijk had je gewoon even wat tijd om ‘niets’ te kunnen doen. Het was heerlijk om lekker je gedachten een keer op rij zetten, of lekker diep na te denken over krek dat moeilijk probleem dat je al de hele dag mee bezig was.

Niks mis mee eigenlijk. Als ik er na zoveel jaren weer eens over nadenk dan zijn we vandaag de dag best wel veel aan het rennen. Op ons werk zijn wel lekker druk met van alles, en ook onze vrije tijd is meestal wel goed gevuld met allerlei leuke zaken. We kunnen dan ook best wel gefrustreerd raken wanneer de treinen of bussen niet precies volgens onze agenda rijden, maar eigenlijk heeft al die ergernis totaal geen zin. Het wordt er echt niet anders door. De treinen gaan er echt niet harder of beter door rijden, en hetzelfde geldt uiteraard voor de bussen.

Persoonlijk durf ik eigenlijk wel te stellen dat ik in de meeste gevallen juist geniet wanneer er vertraging optreedt. Ja, ik erger me dan eigenlijk niet vaak, of probeer het niet te doen. Het alledaagse ‘moeten’ wordt daardoor opeens noodgedwongen onderbroken. Je kunt er gewoon niets aan doen en moet je overgeven aan de situatie – Heerlijk! Misschien is het wel jammer dat je een afspraak niet na kunt komen, maar meestal is er toch wel begrip voor.

Hetzelfde geldt wanneer door weersomstandigheden ons kleine kikkerlandje stevig ontregeld wordt. Heerlijk is dat. Bij flink wat sneeuw kan zelfs het kleinste stukje met de fiets opeens ontzettend lang gaan duren. Doordat je dan opeens ontzettend op moet gaan letten waar en hoe je fietst kom je soms voor geen meter vooruit. Het wordt dan echt een avontuur om je te verplaatsen. Overal loert het gevaar van een mooie glijpartij. En als echte westerlingen vinden we dat maar niets want stel je eens voor dat onze fiets beschadigt. Of dat we er een blauwe plek aan overhouden. Bah, dat willen we toch niet?! Toch vind ik het persoonlijk altijd wel weer leuk wanneer fietsen opeens een avontuur wordt. Net als raften door een wilde woeste rivier. Je moet gewoon goed op blijven letten en oké, het schiet voor geen meter op. Maar eenmaal op de plaats van bestemming aangekomen heb ik dan toch wel altijd een voldaan gevoel. Zo van: ‘dat weer heb ik lekker overwonnen’. Misschien komt dit voor het overgrote deel doordat je het gevoel krijgt ‘iets gedaan te hebben’, of dat we in dit soort situaties wakker geschud worden uit de roes van het verplaatsen dat we voor waar aannemen.

Wat ik ook mooi vindt is dat je er altijd een ervaring aan over houdt. Als ik af en toe mensen hoor praten over nare reisavonturen dan gaat het altijd gepaard met een bepaalde mate van stoerheid/gaafheid. Ze vinden het gewoon leuk om over hun avonturen te praten. Zelfs als die af en toe naar waren. Ik kan dan alleen maar de conclusie trekken dat wanneer een reis goed verloopt je gewoon blij kunt zijn, en wanneer je reis niet goed verloopt je kort een minder plezierige tijd mag beleven, maar als het eenmaal over is en je het beschrijft maak je er wel weer een avontuurlijke ervaring van. Natuurlijk geldt dit niet voor elk soort ervaring. Bijvoorbeeld mensen die in aanraking komen met kanker en de ervaring achteraf beschrijven zullen niet met enthousiasme erover spreken. Dit is ontzettend begrijpelijk, en geeft mij het gevoel dat we voor eenvoudige reisjes met het openbare vervoer niet direct met z’n allen moeten gaan klagen op het moment dat het misloopt. Daarvoor stelt het te weinig voor, en heeft het ook nog zo z’n goede kanten.

In andere culturen is wachten ook veel meer een onderdeel van het leven. Wachtende mensen die ik tijdens mijn reizen heb kunnen observeren waren lang niet zo gefrustreerd als wij westerlingen. Volgens mij kunnen we daar ook lering uit trekken, en gewoon proberen te genieten van de tijd die we toegekend krijgen. Ik zelf vind het heerlijk om dan te gaan nadenken, maar voor hetzelfde geldt kunnen we met elkaar gaan praten. Lekker kletsen met wildvreemden. Nieuwe contacten opdoen, kijken hoe andere mensen hun leven vormgeven, observeren, noem het maar op.

Een laatste punt dat ik aan wil kaarten over wachten is dat het ook vaak wel positief is, maar we het gewoon niet meer zien door onze snelle levensstijl. Als kinderen wachten op hun verjaardag of sinterklaas, dan zijn ze vol enthousiasme. Als we wachten totdat we op vakantie gaan dan zit er vaak een kriebel in ons. Dit enthousiasme en de kriebel is vaak net zo leuk als de cadeaus of de reis zelf. We zien het vaak alleen niet meer. Zeker als we ouder worden verliezen we de capaciteit om te genieten van zulke kleine dingen. Dat is jammer aangezien het eigenlijk best wel een toegevoegde waarde in ons leven heeft.

Ik weet niet hoe jullie er over denken, maar de geneugte van ‘wachten’ is er dan ook een die ik graag niet wil verliezen, en belangrijk genoeg vindt om met de rest van de wereld te delen.

That’s it voor dit onderwerp: Have fun whilst waitin’ on your next train…

waiting-down

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s