Goodbye Bali, jewel in the ocean.

Zelfs het einde van iets kan mooi zijn. Zo heb ik vandaag te horen gekregen dat de vlucht terug naar huis voor twee uur vertraagd is. Dat betekent dat het toch nog mogelijk is om even een laatste massage te nemen. Ik hoop dat dit mijn lichaam en geest een beetje voorbereid op de lang durende reis naar huis. Eigenlijk vind ik het helemaal niet zo erg om ver te reizen, maar het voelt soms wel een beetje stijf om zo lang aan een stuk in een stoel te moeten blijven zitten. Hopelijk zorgt een lekkere massage ervoor dat ik helemaal relaxed onderuit in mijn stoel kan zitten.

Deze tekst is dan ook de laatste ode aan Bali die ik vanaf het eiland zelf schrijf. De weken schoten voorbij en de vele dingen die we hebben gezien en mogen ervaren waren prachtig. Al de sociale, culturele en religieuze kennis die we van onze reisgids hebben verkregen, de mooie met groen overgoten tempels en alle activiteiten hebben er voor gezorgd dat deze reis een juweel van een herinnering zal gaan worden.

Overigens, nu ik toch nog een beetje tijd over heb kan ik ook nog wel even wat schrijven over een aantal zaken die ik nog niet vastgelegd heb. Zo heeft een van de tempels me diep geraakt. De precieze naam weet ik niet meer, maar het was in ieder geval een plek waar mensen naar toe kwamen om zichzelf spiritueel te zuiveren. De tempel was opgericht rondom een natuurlijke bron, en het water hierin was in de ogen van de Balinese bevolking heilig. Daarom gaan ze hierheen om zichzelf van zonden, lichamelijke klachten en ‘minder geluk in het leven’ te reinigen. Ik heb er zelfs over nagedacht om zelf ook nog een diepe duik te nemen, maar vond dat dit toch wel een beetje hypocriet zou zijn aangezien ik mijn leven niet volgens het Hindoeïsme invul. Maar evengoed bleef het een prachtig gezicht.

Wat ik eigenlijk nog het mooiste vond was de bron zelf. In een vierkante vijver zag je het zand op de bodem omhoog borrelen. In het klare water zat veel groen en ontzettend veel vissen vermaakte zich er prachtig. Erboven krioelde het van de insecten en ook de spreeuwen vlogen er in hun elegante vluchten overheen om zich van de overvloed aan eten tegoed te doen. Volgens de mythes was het ook nog eens zo dat een zeeslang de bron bewaakte. Onze gids gaf aan deze tijdens zijn jeugd wel eens gezien te hebben. Het opmerkelijke was dat de bron wel door muren omgeven was, maar al in tweeduizend jaar onaangeraakt was. Het hele ecosysteem van groen en vissen hield zichzelf dan ook al geruime tijd in stand zonder ingrijpen van de mens. Dit vond ik prachtig en wilde het dan ook graag voor mezelf vastleggen op de digitale fotoplaat. Helaas is het gewoon niet mogelijk om de schoonheid van het constant opborrelende zand goed vast te leggen met een foto. Met een video lukt het een klein beetje, maar de charme van het geheel kun je eigenlijk alleen maar goed ervaren door het zelf te beleven.

Een tweede ervaring die ik nog niet vastgelegd heb is het moment waarop ik over de bodem van de oceaan heb gelopen. Er bestaat hier in Sanur de mogelijkheid om met een duikersklop op het hoofd over de oceaanbodem rond te hobbelen. Aangezien mijn linkeroor niet helemaal in orde is – ik hoor er wel mee maar duiken is voor mij een no-go – was dit voor mij een kans om toch het duikersgevoel weer eens een keer te ervaren. En ik moet toegeven dat het zeker de moeite waard was. Natuurlijk is zo een ondernemen wel super toeristisch. Zo werd ik ‘s ochtends opgehaald en met een taxi naar een van de meest luxe hotels in Sanur veplaatst. Om even aan te geven hoe luxe: er was een hefboom bij de ingang en de bewaker (met gun) ging met een spiegel de hele onderkant van de taxi bekijken of er geen gereedschap voor terroristische aanslagen onder zaten. Dit was de eerste keer dat ik op Bali zulk een beveiliging heb mogen ervaren. Nu is er hier in het verleden wel het een en ander gebeurt, dus ik kan me er iets bij voorstellen. Maar als je het vergelijkt met de rest van de hotels en restaurants hier dan is het totale waanzin. Als ik terroristische trekjes zou hebben dan zou ik mijn efforts echt op de net wat minder luxe hotels richten. Dat is echt veel gemakkelijker.

Even terug naar mijn waterige wandeltocht. Eerst moest ik een ‘levensverzekering’ tekenen. Als ik het goed las dan was het echter een ‘alles op eigen risico’ papiertje, maar toch wel fijn dat ze proberen me een goed gevoel te geven door het in een verzekeringsjasje te stoppen. Samen met een Australische dame en haar dochter begon daarna een korte trip naar de boot waarvan we af konden dalen naar de zeebodem. Hier aangekomen kregen we nog een instructie en mochten we het ladder af het water in. Daar aangekomen was het zeker het geld waard. De vissen hadden kleuren die ik in Nederland alleen maar in aquariums heb gezien. En het waren er veel, heel veel. Doordat de mensen om ons heen wat voer gaven waren we binnen no-time omringd door honderden en honderden vissen. De pracht van het onderwaterleven was een ware belevenis, waarbij het koraal ook zeker niet vergeten moet worden. Helaas was mijn fototoestel niet waterdicht, dus ik moet het doen met een veel te dure foto van de organisatie. Om toch de herinnering een beetje na te kunnen beleven heb ik me toch laten overhalen om ook de DVD aan te schaffen. Voor Nederlandse begrippen een klein bedrag, maar voor Balinese begrippen knoepertjeduur. Wel was ik erg onder de indruk hoe snel ze hier het ruwe videomateriaal tot een mooie DVD met soundtrack omgetoverd hebben. Binnen dertig minuten kreeg ik de DVD in mijn handen. Misschien is het gewoon een blanco DVD en gaan ze er van uit dat de gemiddelde toerist op vakantie toch geen DVD kan bekijken J.

Bij de wandeling zat ook nog een lunch in het veel te dure hotel inbegrepen, en daar heb ik samen met de Australische deerne gezellig gebruik van gemaakt. Onder het genot van wat lekker eten, een prachtig uitzicht over de oceaan en een heerlijk zonnetje hebben we zeker drie uur lang onder veel gelach informatie over Australië en Nederland uitgewisseld. Het blijft elke keer weer leuk om met mensen uit andere landen lekker relaxed te kletsen.

Eens kijken hoe het straks gaat wanneer ik met de trein vanuit Schiphol naar Enschede moet reizen. Zouden daar ook zoveel spontane gesprekken op de agenda staan? Ik ga er in ieder geval mijn best voor doen.

Voor nu, lekker slapen aan iedereen in Nederland. Ik ga me begeven naar de massagesalon en daarna de ijzeren condor bestijgen!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s