Koningen, sponsoren en de ‘homo economicus’.

Tja, de laatste dag hier op Bali loopt op z’n einde. Vandaag ben ik de dag begonnen met een mooie wandeling door het niet toeristische deel van Sanur. Ik kan het iedereen aanbevelen om te onderzoeken hoe de mens hier eigenlijk echt leeft. Het is een totaal andere wereld, maar zeker niet slechter of lelijker dan de weelde die door de hotels, resorts en toeristische winkels neer wordt gezet. In het deel van Sanur waar ik ben wezen rondsnuffelen zijn de wijken niet echt begaanbaar voor auto’s. Daar zijn de straten – of beter gezegd paden – simpelweg te smal voor. Het is een grote wirwar van gangetjes, steegjes en paden die zonder fatsoenlijke wegwijzers en straatnaambordjes met elkaar verweven zijn. Het is even wennen wanneer je alleen nog de grote wegen bewandelt hebt, maar wanneer je er eenmaal aan gewend bent dan is het erg lekker lopen. Vooral de mensen die je tegenkomt verwachten je niet. Het is net alsof je achter de coulissen van een theaterstuk gaat spieken terwijl de show op het podium vol aan de gang is. Stiekem doet het wel goed om even weg te zijn van de straten waar iedereen je als een koning behandelt en aanspreekt.

Zoals ik al eerder aangaf is iedereen hier erg vriendelijk en beschaafd, maar ik moet wel toegeven dat de medaille toch ook een keerzijde heeft. Gisteren heb ik een aantal mooie gesprekken gevoerd. Een daarvan was met een man die samen met zijn vrouw al meer dan achttien jaar naar Bali komt. Na hun pensioen vertoeven ze hier elk jaar zes maanden op verschillende plekken op het eiland. Hij was erg open en eerlijk aan het vertellen, en sprak met veel lof en enthousiasme over de natuur en mensen hier. Wel gaf hij ook aan dat het ondanks de altijd vrolijke gezichten meestal gewoon om geld gaat. Zo hadden ze zich een paar keer flink in de vingers gesneden bij het helpen van de lokale bevolking. Direct geld geven is dan ook absoluut geen goed idee, want het kan zomaar als alcohol of inzet bij de hanengevechten verdampen. Hetzelfde geldt wanneer je materialen en grondstoffen schenkt. Als je niet oplet wordt dit direct verpatst en gebeurt hetzelfde. Ook bij het sponsoren van studies was hun opgevallen dat het mensen lui maakt. Daar waar sommige studenten gewoon bikkelhard moeten werken naast hun studie, vragen gesponsorde zonder problemen of ze nog een jaar langer door mogen studeren zodat ze niet hoeven te werken. Veel van de mensen die rond de toeristische delen van de stad rondhangen zijn dan ook echt op zoek naar een sponsor. Niet alleen in de vorm van een suikeroom voor jonge dames, maar ook gewoon om een familie periodiek van inkomsten te voorzien. En volgens hem gaan ze flink ver om dat voor elkaar te krijgen.

Uiteraard is het maar een ervaring, maar toch kan ik me er wel iets bij voorstellen. De mensen hier zijn gewoon heel erg calculerend wat betreft geld. Eigenlijk is het beter om te stellen dat ze een soort van ekstergedrag vertonen. Er blinken hier natuurlijk veel met geld zwaaiende toeristen, en daaraan kan geld verdiend worden. Dan gaan ze er helemaal voor.

Een voorbeeld hiervan zijn de masseuses. Vandaag was het weer zover en heb ik voor de zoveelste keer een dame over me heen laten lopen ;-). Op zich een prachtige ervaring, maar ook deze gaf net als de vorige aan dat ze van Java afkomstig was. Het blijkt dat veel dames die op de een of andere manier gestrand zijn in het leven naar Bali komen om het grote geld te verdienen. De meid was maar 19 jaar oud, en als ik het een beetje goed heb begrepen dan woonde al haar familie nog op Java. Op zich is dit te vergelijken met andere landen: ze is zeker niet de enige die verder van haar familie af is gaan wonen. Alleen is het voor haar waarschijnlijk heel erg moeilijk om een vlieg/vaar ticket te regelen om even op visite te gaan, wat volgens mij betekent dat ze hier relatief alleen is komen te staan. Daarbij komt ook nog eens dat het de bedoeling is dat meiden hier uitgehuwd worden, wat voor haar erg moeilijk wordt.

Dit is natuurlijk nogal subjectief allemaal, en het kan zomaar zijn dat het allemaal wel meevalt. Ik hoop het in ieder geval voor haar aangezien de deerne bikkelhard heeft zitten kneden om het vet van m’n botten af te krijgen. En ze bleef er gewoon de hele tijd bij lachen.

Just my two pennies. Nu even nog wat foto’s en dan gaan we lekker een hapje eten…

Overigens, hier even een linkje voor de mensen die meer te weten willen komen over de ‘homo economicus’.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s