Candi Dasa

Gaaf. We zitten onder een afdakje met een prachtig uitzicht over de oceaan. De hotelkamer heeft deze keer geen raam, maar over de kwaliteit mogen we absoluut niet klagen. De kamer is ruim genoeg en het bed is echt een joekel: Groot genoeg om met vier personen in te slapen. Maar de ervaring werd echt helemaal top toen ik even ging zoeken naar het strand. Dat was er namelijk niet. Binnen twee minuten ben ik van zittend op mijn bed naar zittend onder een afdak gegaan: Met uitkijk over de oceaan. Heerlijk. We kijken uit op Lombok en een aantal grove rotsen die uit de zee omhoog komen. Voor de rest is er geen enkel schip en al helemaal geen toerist in het water te bekennen. Wat een genot. En wat doe je in zo een geval? Je pakt je computer en gaat een stukje typen.

Oké, maar wat hebben we vandaag allemaal gedaan. We zijn eerst bij een aantal ambachtelijke winkeltjes langs geweest. Het kunstenaars atelier dat we in Ubud bezocht hebben was zeer zeker de moeite waard. Niet iets dat alleen in Bali te bekijken is natuurlijk, maar er hingen flink wat mooie schilderijen bij voor een prijs waar de kunstenaars in Nederland om lachen. Daarna zijn we naar een museum/gerechtsgebouw en een grot met bijbehorend tempelcomplex geweest. Op zich begin ik wel de eerste symptomen van tempelverzadiging te ervaren, maar doordat de grot ook bewoond werd door vleermuizen en grote slangen was het allemaal toch wel erg mooi. Het schijnt dat dit ook de tempel is waar mensen na de crematie heengebracht worden. Het water uit de grot zou de geesten reinigingen zodat deze verder kunnen. Pin me er trouwens niet op vast hoe het precies in elkaar zit. Het Hindoeïsme op Bali is erg complex. Wel mooi, maar er zijn toch wel heel erg veel rituelen waar iedereen mee rekening dient te houden. Zo is het hier dat wanneer meiden ongesteld raken en jongens de baard in de keel krijgen, ze – bij hun volle verstand – de zes scherpste tanden in hun gebit laten afvijlen door een priester. Hierdoor worden ze rein gemaakt van de zes hoofdzonden. Vanaf dat moment mogen ze pas trouwen. Buitenlanders die in Bali willen gaan wonen mogen/moeten dit ook doen, maar kunnen dit ook uitstellen tot vlak voor hun crematie. Vertel mij maar eens hoe het precies zit…

Na de vleermuizengrot zijn we ook nog naar het oudste dorpje van Bali gegaan. Ze proberen dit in originele staat te behouden, en ik moet eerlijk bekennen dat het ze aardig gelukt is. Natuurlijk probeert de Balinese gids van het dorp ons wel een aantal kleden te verkopen, maar hij was niet opdringerig. En om eerlijk te zijn: de kleden waren aardig de moeite waard. In plaats van dat het kleed achteraf te verven gebeurde dit nu vooraf. Dus elke draad van het kleed (zowel de horizontale als de verticale) krijgt het kleurpatroon dat voor het uiteindelijke motief nodig is. En ik altijd maar denken dat mijn job soms complex is. Het maken van zo een kleed is echt megacomplex. En . Die dames daar hebben dus in hun hoofd een gigantische patronenlijst van horizontale en verticale kleuren die nodig zijn om een specifiek kleed te maken. Er werd gesteld dat het wel meer dan drie jaar duurde totdat een kleed af was, maar al ze overdrijven en het is maar een jaar: dat is nog erg veel.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s