Amsterdam – Bali: In transit.

2012-12-08 08:10 CET (NL tijd)

Oké dan. De reis is begonnen. Om drie uur ‘s nachts ging de wekker en om vier uur zaten we in de auto naar Schiphol. Ondanks de hevige sneeuwval van de afgelopen dag verloopt de autoreis prima. In de verste verte is geen sneeuwschuiver te bekennen en de weg voelt niet erg glad aan. Inchecken ging ook prima en zelfs het extra kussen dat ik mee heb genomen mocht zonder problemen mee in de handbagage. Soms willen ze wel eens zeuren dat het eigenlijk een tweede stuk handbagage is wat eigenlijk niet toegestaan is. Gelukkig reis ik aardig licht (maar dertien kilo bagage van de twintig kilo die maximaal toegestaan zijn), dus een klein schattig kussen mocht van de aardige mevrouw gewoon mee.

Nu is het wachten totdat we in het vliegtuig mogen. In de tussentijd heb ik me kort tussen de gigantische hoeveelheid wachtende mensen gesetteld en type ik deze tekst. Het is wel opmerkelijk hoor. De rust die wachtende mensen uitstralen is echt fenomenaal. Iedereen weet dat hij of zij niets anders kan doen dan wachten. In tegenstelling tot onze snelle maatschappij waarin iedereen vaak toch alleen maar rent hangt hier op dit moment een soort van serene rust. De ruimtes van Schiphol zijn uiteraard erg high-tech, net als de diensten en horeca aangelegenheden die er te vinden zijn, maar toch is het net alsof de tijd stilstaat. Er wordt niet ‘snel’ gepraat. Alle gesprekken die ik her en der opvang zijn rustig van aard. Niet dat er veel gesproken wordt overigens, er zijn ook veel mensen die lekker aan het luieren zijn. Toch is het heel gemakkelijk om een gesprek te beginnen. Zo heb ik al met een Belgische dame gesproken die vanuit Senegal terug naar Brussel aan het reizen was. Volgens mij had ze al een stevige trip achter de rug, maar toch was ze vrolijk en opgetogen. In mijn ogen is dat ook hoe gereisd moet worden. Soms zit het gewoon tegen en duurt het veel langer dan dat je verwacht, maar wanneer je jezelf daardoor uit het veld laat slaan wordt het alleen maar erger. Gewoon ‘met de flow meegaan’ en genieten van de reis is juist wat het mooi maakt. En in de meeste gevallen heb je achteraf toch weer een mooi avontuur te vertellen wanneer een reis anders uitpakt dan dat je vooraf verwacht. Al met al altijd een winsituatie.

De grote diversiteit aan mensen is ook prachtig om te zien. Alle culturen en leeftijden zijn hier vertegenwoordigd. Op zich vang ik nog weinig gesprekken op die met een exotische tongval gevoerd worden. Mijn verwachting is echter dat dit binnen twintig uur heel anders zal zijn en de Nederlandstalige gesprekken juist schaars zullen zijn. Eens kijken hoe dat uitpakt. Voor de zekerheid toch nog maar even het boekje ‘Indonesisch voor beginners’ even doorscannen, dat kan nooit kwaad.

De aardbei punch is op, dus ik denk dat ik maar eens de gate op ga zoeken en kijken wat ik tijdens de wandeltocht allemaal zie en ervaar.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s