Scheveningen. The city that never sleeps. In ieder geval niet als wij er zijn!

Stel je voor. Voor je werk staat er een weekendje weg gepland. Natuurlijk wil iedereen graag weten waar het is, maar de dames van het secretariaat weigeren pertinent om ook maar een klein tipje van de sluier op te lichten. Zo gaat het bij ons ieder jaar weer, en ieder jaar weer komen we er toch weer van tevoren achter waar de reis heen zal gaan. Ook dit jaar was er een kleine aanwijzing waaruit opgemaakt kon worden dat we in Kasteel de Berckt in het Limburgse Baarlo zouden mogen gaan vertoeven… Althans dat dachten we. Het bleek dat de hele groep in een zeer goed verzonnen dwaalspoor was gezet. Door krek net dat kleine beetje (verkeerde) informatie rond te strooien is het de dames van het secretariaat gelukt om ons allemaal te doen geloven dat we naar Limburgland zouden gaan.

Hadden wij het even mis…

In plaats van een kasteel in Baarlo waren er kamers gereserveerd in het Bildeberger hotel in het mooie Scheveningen. En natuurlijk blijft het niet bij een hotelkamer alleen. Op elk moment van de dag (en ook een groot deel van de nacht) was er wel iets geregeld om je bezig te houden. Nu kan ik me voorstellen dat een vol weekend met bezigheidstherapie verzinnen voor een groep van 40 mensen best wel pittig is. Daarbovenop komt ook nog eens een keer dat het niet allemaal jongeren of ouderen van een bepaalde leeftijd waren. Nee, ik denk dat van sommigen de leeftijd wel eens vijftien jaar kan verschillen… En verzin dan maar eens iets leuks om te doen dat ook echt iedereen op prijs kan stellen.

Volgens mij is dat de dames van het secretariaat ook dit jaar weer gelukt. Zo hebben we de eerste dag flink deftig zitten eten. Al was de hoeveelheid eten op het bord een beetje aan de weinige kant. Ondanks dat was het echt een voortreffelijke maaltijd die vooral zo tof werd door de gezelligheid die er met z’n alleen neergezet werd. En na een goede maaltijd moet er natuurlijk flink uitgegaan worden. En believe me. Dat kan in Scheveningen. Alleen vond de uitsmijter voor de eerste disco/kroeg of wat het dan ook mocht zijn, het niet zo tof dat we met een grote groep naar binnen wilden. We waren op dat moment met z’n negenen maar dat was volgens hem toch teveel volluk dat in een keer naar binnen wilde. Hij raadde ons aan om naar ‘De Veiling’ te gaan en daar kwamen we zonder problemen binnen. De moeite waard was het zeer zeker, gezelligheid, lekker water, veel moois te bekijken (kijken mag altijd!) en ontzettend lekker dansen… Heeeerrrrlijk…

Het enige nadeel van een nacht flink uitgaan is dat je de dag erna wel eens een beetje last kunt krijgen van ‘ut menke mit d’n hamer’… Als liedje is het keigaaf, alleen als kater is d’r niks aan. Gelukkig begint mijn kater pas een dag later, maar er waren toch wel wat collega’s die het beachvolleyballen en zee-kajakken toch wel met een andere (meer troebelere) bril hebben bekeken.

Op zich heb ik het niet zo met balsporten. Ik ben gewoon anatomisch niet gebouwd om een bal een bepaald traject te laten volgen. Het maakt daarbij niet uit of het voetbal, volleybal, squash of zelfs ricochette is. De bal zal verrekkes weinig in de richting bewegen die ik wil. Maar dat maakt niet uit, vaak blijft het gewoon leuk om het te proberen. Ook bij het beachvolleybal. Het was gewoon echt weer keigaaf om met z’n alleen een mooi toernooitje te houden.

Ook het kajakken was echt über. De eerste slok zeewater die je binnenkrijgt smaakt echt bagger. De eerste golf die je omgooit en waarbij je het gevoel krijgt in de knup te komen met het touw tussen je kajak en peddels is echt ruk, maar daarna… Maak je borst maar nat. Damn wat een sport. Echt door blijven vechten tegen die alsmaar terugkomende golven. Alsmaar groter worden ze en iedere keer dat eentje je niet omvergooit is het echt nog gaver dan de vorige keer… En wanneer je dan op een punt aan bent gekomen dat je het toch wel een beetje ver genoeg vind begint de terugreis…. Door op de juiste golf krek net dat kleine beetje meer gas te geven (ik bedoel natuurlijk snoeihard te peddelen ) kun je ontzettend gaaf op die golf mee richting het strand ‘surfen’… Je voelt je dan echt net een van die blitse surf-dudes die je altijd bovenop een surfplank zo door de kromming van een golf ziet surfen… Je bent het niet, maar het voelt wel zo. Echt supergaaf!

Toevallig was er die avond na het eten (veel en lekker in een strandtentje op het beachvolleybalterrein bij de vuurtoren) ook nog een Nederlands-open-surfkampioenschappen. Daar maakte van die echte dudes (volgens mij de top van Nederland) echt moves neer waar je met zo een kajak alleen maar van kan dromen.

Ow, we hadden de luxe dat er onder het hotel een zwembad, sauna en Turks stoombad tot onze beschikking stond. Wat een overbodige luxe zeg…. Dat vind ik dus helemaaaal niet nodig… NOT! Ook na het eten even een paar baantjes zwemmen en een stoombadje pikken was echt heeeeerlijk…

Als laatste stond er voor die avond/nacht een avondje stappen op de agenda. Het begin werd gezet met een bezoekje aan de Crazy Piano’s. Op zich wel een gave tent met een heel erg gezellige en vooral open sfeer, alleen is het niet echt de meest ideale setting om met 40 mensen naar binnen te gaan. Je krijgt altijd groepjes van zeg maar vijf tot tien personen, en daar was de Crazy Piano’s eigenlijk toch net wat te vol voor. Zelf vind ik het echt fenomenaal wat de muzikanten daar neer kunnen zetten. Het is alleen jammer dat ze naast het maken van heel erg goeie muziek eens in de tien minuten een snoeiharde ‘put your hands up in the aaaair’ neer moeten zetten die ook weer eens zeker vijf minuten aanhoudt. Naast dat het publiek geëntertaind werd, was het volgens mij ook erg de bedoeling dat de ego’s van de muzikanten een flinke boost kregen. Niet dat dat echt erg is hoor, alleen had de nadruk als het aan mij had gelegen net iets meer op het muzikale aspect mogen liggen…

Al met al was de Crazy Piano’s toch wel tof, en het was ook wel grappig dat je door het grote hoeveelheid mensen per vierkante meter toch wel net wat meer met de mensen die naast je staan te dansen in contact komt. Al is het maar dat je ze op de tenen gaat staan en je toch net even je excuses aan moet bieden, je komt er wel sneller door met andere mensen aan het babbelen als in een club/café waar ‘kringetjesgedrag’ standaard is. In de Crazy Piano’s worden kringetjes gewoon snoeihard opengescheurd en gefuseerd met andere kringetjes…

Omdat het er zo gezellig was zijn we na de Crazy Piano’s toch ook maar even teruggegaan naar de Veiling, waar we nogmaals tot diep in de nacht aan het dansen zijn geweest.

Enfin, het was echt weer een super weekend (hulde aan Jacqueline en Evelien), en ik zal nog wel ergens een paar foto’s ergens neerplempen. Wel nadat ze gecensureerd zijn… Nu ga ik snel een poging doen om de zes uur slaap van dit weekend weer eens wat te compenseren met een welverdiende nachtrust.

Wel ter rusten,

Peter

Advertisements