Goedemorgen deze middag!

Gisteren was het de laatste werkdag van de week, en werd er samen met wat andere studenten besloten dat dat een ontzettend goede reden zou zijn om eerst de kroeg in te duiken en daarna eens te kijken of we niet ergens een club (disco) kunnen vinden. Toen ik om 17:00 besloot dat het wel genoeg was geweest voor die dag paste er namelijk inderdaad geen technische informatie meer bij me in het hoofd erbij. Soms heb je dat je helemaal geen informatie meer tot je kunt nemen, en gistermiddag was dat voor mij ook het geval. Helemaal gaar was ik van de stroom aan informatie die de nieuwe leraar op me afvuurt. Deze scheen nogal gespecialiseerd te zijn in het .NET Framework, en ondanks dat hij tweeëntwintig jaar jong was moet ik toch zeggen dat hij verschrikkelijk veel verstand van zaken had. Hij was van elk deel van de technologie erg op de hoogte en je kunt er op ieder niveau wel met hem over babbelen. Naast de basiskennis had hij ook uitstekend inzicht in de meer geavanceerdere zaken.

Het is ook een beetje meer een babbelaar dan Neeraj en wil heel veel over Nederland te weten komen, en de manier hoe hij lesgeeft is ook leuke en zeer interessant. We gaan namelijk niet het hele boek in detail door maar hebben aan ieder hoofdstuk een prioriteit gekoppeld. Sommige hoofdstukken gaan we daardoor wat uitgebreider behandelen en sommige hoofdstukken alleen oppervlakkig even doornemen. Per hoofdstuk gooit hij vervolgens een aantal termen de lucht in waar ik van moet vertellen wat ik er van af weet. Dit is een hele productieve manier van leren aangezien de onderwerpen waar ik toch wel een beetje iets van af weet niet tot in den treuren behandeld worden. Het is per slot van rekening wel een fast-track (versneld programma) en niet de regular-track.

Als we alles uit het boek tot in detail door zouden nemen zou het voor mij persoonlijk alleen maar saai maken denk ik, en nu is hij me echt af aan het tasten en op zoek naar de wat specialistische zaken om te behandelen. Wel kom je op deze manier van studeren erachter hoe de vork hier precies in de steel zit. Deze docent kent namelijk het boek theoretisch helemaal uit zijn hoofd. Daarnaast weet hij goed hoe de materie in het boek beoefend moet worden, maar zo gauw je vraagt naar praktijk gerelateerde zaken komt het nog wel eens voor dat hij met de mond vol tanden komt te staan.
Wanneer dat gebeurt schakelen de leraren hier over op een soort failsafe-modus. Volgens mij krijgen ze namelijk vanuit Koenig bepaalde tips waarmee ze studenten in dergelijke situaties kunnen overtuigen van hun bekwaamheid. Niet dat ze dat niet zijn hoor, maar er is wel degelijk een groot verschil tussen hun theoretische kennis en de praktische kennis van de studenten. Hier heb ik al meer mensen over gehoord, maar het doet volgens iedere student die ik hier spreek niet af aan het feit dat je ontzettend veel informatie vergaard, en daar ben ik het mee eens. Het zouden volgens mij wel stuk voor stuk erg slechte programmeurs zijn…

Maar om even terug te komen op het uitje naar de kroeg en club, we hadden afgesproken in de Metal Bar die ontzettend dicht in de buurt van Rangoli Park hotel ligt. Toen ik daar met de metro aankwam zaten de twee Australiërs en Fransman al binnen lekker aan de KingFisher (lekkere halve liter zoet bier van 8%). Ze hadden aangegeven dat het een nogal duister café was en dat was echt geen leugen. Pikkeduuster was het. Als je iets bestelde van de kaart ging er een spotlampje boven je tafeltje aan. De eerste minuut kon je dan gewoon nog niets van de kaart lezen omdat je ogen nog steeds op de ‘nachtstand’ stonden.
Maar het was wel lekker… Potjandorie wat was er een groot verschil met deze culinaire hoogstandjes en de gerechten die ze in het hotel serveren… De ontzettende lekker gekruide blokjes kip die met knoflookbrood geserveerd werden waren wel zo ontzettend lekker mals. Heeerlijk…

Na wat lekker gebabbeld te hebben besloten we dat het tijd werd om eens een discotheek op te zoeken. Nadat onze Fransman zijn zwerf-stalkertje van zich af had weten te schudden hebben we vanuit het Rangoli park hotel een taxi besteld naar een club dicht bij CP. De heenreis koste ons in totaal 300 Roepies (5,50 Euro), alleen bleken we niet echt voor club Dviant eruit gezet te worden. Het bleek meer voor een beetje een exclusief restaurant te zijn waar een DJ binnen aan het draaien was. Stel je voor, allemaal tafeltjes, heel exclusief, een DJ die lekkere muziek draait, allemaal lichten en een lasershow, en geen enkele plaats waar je kon dansen. Hmmz…

Na nog een lekker vissertje gedronken te hebben besloten we om eens te informeren naar een hotel waar we wel konden dansen. Hier is het namelijk zo dat ze geen specifieke discotheken hebben, maar dat de wat meer luxe hotels een club eronder hebben… Hotel Intercontinental (meer dan vijf sterren) zou een dergelijke club hebben… Dus gingen wij met z’n vieren er maar rondom CP naar op zoek. Toen we er in de buurt kwamen hoorde we er inderdaad flink wat muziek vandaan komen, maar dit bleek jammer genoeg uit zaal te komen waar een stel hun gouden bruiloft aan het vieren was…. Bummer…
Dat was wel even jammer aangezien de ‘club’ die er onder het hotel zat niet echt druk bezocht was. Ze hadden er wel alles. Een dansvloer, een podium voor een bandje, een bar (ook heel belangrijk), en ook een pooltafel. Alleen was d’r geen kip te beleven… Gelukkig was niemand van ons vieren echt negatief ingesteld, en we zijn dan ook maar even gaan kijken wat dit extreem exclusieve hotel allemaal te bieden had. Naast gangen die zeker minimaal vier keer zo breed zijn als de gangen in het budget hotel waarin ik vertoef was echt alles met marmer bekleed. Echt alle vloeren, muren, plafonds, de balie, de van-drie-hoog-afkomende waterval; echt alles was van marmer. De hal waarin je binnenkwam was vier verdiepingen hoog, de vierkante zuilen die erin stonden waren van marmer, echt alles was luxe. Ga je naar de wc, staat er opeens zo een mannetje achter je om je van die papieren handdoekjes aan te reiken… niet meer normaal…

Maar om nog even wat te gaan bekijken bedachten we dat het wel eens leuk zou kunnen zijn om van de bovenste (17e) verdieping over Delhi uit te kijken… Alleen bracht de lift waar we instapten ons niet hoger dan de derde verdieping… Om precies te zijn naar de verdieping waar het buiten zwembad op lag… Echt niet meer normaal de luxe die er overal om ons heen te zien was… Het was overigens wel leuk dat we er zomaar naar binnen konden lopen. Als je dat in Nederland probeert wordt je volgens mij wel eens snel gevraagd of je ook in het hotel overnacht. En zoniet; snel d’r uit!! Maar hier ziet het personeel in het hotel ons gewoon als ‘rijke’ westerlingen die met alle waarschijnlijkheid wel in het hotel overnachten… Al met al maakt dat het wel gemakkelijk om eens even door zo een exclusief hotel te gaan snuffelen wat er allemaal te doen is…

Ik werd er trouwens wel weer geconfronteerd met de grote verschillen. Vanuit de lift (zo een ronde die gewoon in de ontvangsthal hing kon je als je goed keek even een paar seconden een blik opvangen van een soort service verdieping/ruimte. Die was zoals het er uitzag niet toegankelijk voor gasten en gevuld met personeel… En geen gasten betekent hier ook geen marmer maar onbewerkte muren en absoluut niet aangekleed… Een paar seconden was het maar, maar samen met Ronald (een van de Australiërs) was ik best wel geshockeerd om toch ook hier zo een groot verschil waar te moeten nemen…

Nu ja, na ons rondneuzen besloten we onze zoektocht maar op te geven, iets te gaan snaaien en richting onze hotels te gaan. Er was alleen geen enkele taxi in de wijde omstreken meer te bekennen, en dus waren we aangewezen op de auto-riksja’s… Je kunt hier in Delhi namelijk op elk moment van de dag zeker binnen veertig meter van je vandaan een riksja vinden. Net zoals veel mensen slapen ook veel riksja-chauffeurs namelijk gewoon op straat in hun voertuig. In tegenstelling tot wat de handleiding voor de beginnende riksja stelt passen er maar maximaal drie personen in… Nu was ik de enige die naar het Prince Polonia hotel heen moest, en aangezien dat een heel stuk dichterbij lag als het Rangoli Park hotel besloot ik om het er op te wagen om in mijn eentje terug te reizen. Ik had dit niet besloten als ik niet haarfijn uit kon leggen waar ik moest zijn, en met de chauffeur van de auto-riksja vooraf een prijs af kon spreken. Als je hier ergens heen moet doe je er goed aan om de chauffeur eerst naar een goed herkenbaar punt heen te sturen, en niet direct met de hotelnaam te gooien. Ze zeggen dan wel dat ze het kunnen vinden maar het schijnt dat ze je dan zo heel Delhi doorkachelen… In mijn geval was het Rahma Ahsra Krishna Marge Metrostation in Pahar Ganj.

Bij het afdingen kwam ik er zo in de nacht jammer genoeg niet onderuit om een nachttarief te moeten betalen, wat er op neer kwam dat ik in totaal voor de rit 80 Roepies (1,50 Euro) moest betalen… Dat is voor Indiase maatstaven nogal duur, maar ik was blij en tevreden dat ik een goede rit naar huis had geregeld…

Naja, home-sweet-home en weer een hele dag aan Indiase ervaringen rijker…

Peter

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s