Een onzedelijk voorstel.

Vandaag ben ik na het werk nog even snel met de metro naar CP gegaan. Ik had nog geen zin om remi op mijn hotelkamer te gaan zitten dus bedacht ik me dat ik maar eens even zou gaan kijken of ik rondom CP niet ergens nog wat leuke kiekjes kon schieten, en daarna even lekker snel bij KFC een hapje te eten. Nu was ik bij lange na niet de enige die bedacht had dat het met zo’n ontzettend warm weer op CP wel eens erg goed vertoeven kon zijn. Het zou me niets verbazen als er op een gegeven ogenblik wel tienduizend mensen op CP rondhangen. Het is meer een soort van übergrote rotonde met ontelbare winkels en kraampjes. En -voor mij ook wel een beetje belangrijk- het ziet er naar Indiase maatstaven redelijk modern uit. Veel groen, je kunt er ver kijken en het is relatief schoon. Alleen heb ik me vandaag voor de eerste keer sinds dat ik hier ben geërgerd aan van die straatverkopertjes die je echt alles aan willen smeren. Meestal lukt het me wel om ze met een nette, doch firme en krachtige ‘no thank you’ te laten stoppen. Lukt het me niet om ze direct de eerste keer af te wimpelen dan zijn ze het bij de vijfde keer gemiddeld wel zo een beetje zat. Ze zijn hier trouwens zo ontzettend gehaaid om een dialoog met je te openen dat is niet meer normaal. Meestal vragen ze uit welk land je vandaan komt. Ik heb het bij andere toeristen een keer zitten bestuderen wat er gebeurt, en zo gauw je er op in gaat kom je er gewoon niet meer van af. Maar ze zijn er nog erger bij hoor. Stel je een jongetje van een jaar of – ik denk zo een beetje- elf voor. Een donkere huid, ontzettend mager, die met je in gesprek probeert te komen waarvan je weet dat hij je gewoon geld wil ontfutselen.

Hij probeert echt van alles:

Hey mister, how are you?
Where are you from?
Are you looking for something?
Are you looking for clothing? (ik was net een paar moderne klerenwinkels voorbij gelopen)
Can I help you with something?
I am not asking for money.
I am studying at the university.

Echt waar, hij stelde dat hij op de universiteit zat. Zo jong als wat, amper kleren aan en meneer zei snoeihard dat hij aan de universiteit studeerde. Ik weet niet hoe jong ze hier toelaten maar dat vond ik toch wel een beetje aan de jonge kant of niet? Nu ja, ze tasten je hier heel erg af, en over het algemeen is dat helemaal niet zo een probleem. Als je er geen zin in hebt moet je er namelijk gewoon niet op in gaan. Er was er alleen een die ging echt ontzettend te ver. Vanuit CP kun je namelijk over een ‘relatief groen’ park, dus met de nodige bruine plekken, naar de Indian Gate kijken. Dat is een prachtig gebouw waarvan ik eigenlijk dolgraag een panorama wil maken. Voor diegene die het niet weten; Dat zijn van die ontzettend brede foto’s waar je echt goed een indruk van een omgeving mee kunt vastleggen. Zelf ben ik er echt dol op dus ook van dit kolossale gebouw begon ik een aantal losse foto’s te maken zodat ik ze later met de computer aan elkaar kon monteren. Belangrijk hierbij is dat de foto’s vanuit een stevige hand genomen zijn. Nu had ik aan de rand van dat park al een paar van die verkopertjes snel duidelijk kunnen maken dat ik niet geïnteresseerd was in wereldkaarten, kaarten van India (van die grote zoals we ze vroeger op de middelbare school met aardrijkskunde ook te zien kregen), sporttassen en nog veel meer, maar in het park kwam een oude donkerharig ietwat mollig mannetje op me af. Met dezelfde riedel aan vragen probeerde hij ook met me in contact te komen, terwijl ik met grote moeite al die foto’s aan het maken was. Nu bleef hij maar doorzeuren, terwijl ik de hele tijd ‘no thank you’ antwoordde. Dat moet ook echt vreselijk zijn als je dat alsmaar te horen krijgt, maar de boodschap drong in ieder geval niet tot deze persoon door. Na verloop van tijd heeft hij me tot drie keer toe voorgesteld om m’n nek en rug te masseren. Dit begon al wat meer irritant te worden. Persoonlijk heb ik niet echt de behoefte om in een vreemd land in een of ander park door een totale onbekende gemasseerd te worden. Hij zag er ook niet echt uit en net zoals veel mensen hier hanteerde ook deze persoon niet de persoonlijke hygiëne zoals die bij ons algemeen geaccepteerd is. Maar meneer ging nog verder. Stel je voor, je staat in een park, intensief gefocust om een aantal mooie foto’s te maken, begint er zo een mannetje je voor te stellen dat hij wel even je oren zuiver doet maken!!! Echt waar, hij wilde mijn oren wel even schoonmaken en had er ook alle gereedschappen voor bij zich. Inclusief van die wattenstaaf-look-a-likes die meer weg hadden van wat houten takjes met wat krantenpapier eromheen…

Het ergste was dat hij terwijl ik nog steeds met die camera in de weer was bedacht dat hij het wel even bij mij zou demonstreren en me dus met zo een ding in de oren wilde gaan porren…
Dat was voor mij de druppel, en ook echt de eerste keer dat ik me hier in India door te snauwen iemand van het lijf heb moeten houden. Hij stond dus echt op het punt om met zo een takje het trommelvlies uit mijn rechteroor te halen… Dat mannetje heb ik toch even in m’n beste Engels heel erg duidelijk gemaakt dat hij met z’n handen van me af moest blijven… Gelukkig viel het muntje toen opeens wel bij hem en droop hij snel af, waarschijnlijk op zoek naar een andere potentiele trommelvlies-leverancier…

Ondanks dat ik als toerist zijnde natuurlijk niet een volledig objectieve oordeel kan vellen blijft mijn algemene indruk van de Hindi wel dat het een relatief vredelievend volk is. Vergeleken bij de westerse mens zijn ze vele malen aardiger tegen onbekenden. Ik wil trouwens ook niet de indruk wekken dat het een echt nare ervaring was. Het was namelijk eigenlijk wel lachen om eens even iemand met wat agressiviteit (als je een snauw zo mag noemen ) op z’n plaats te zetten.

Ow ja, ik heb nog even wat zaken online gezet, waaronder (alweer) wat foto’s van het verkeer en een filmpje met geluid om te laten horen hoe lekker ze hier allemaal kunnen toeteren. Het filmpje is opgenomen in de buurt waar het trainingscentrum zit en is eigenlijk nog een beetje aan de ‘rustige’ kant. Tijdens de spits kun je op CP bijvoorbeeld terecht voor een nog uitgebreider toeterconcert…

Hieronder het filmpje:

Daarnaast nog een kleine foto van een gebouw waar ik wat betreft architectuur echt mega enthousiast over ben: Statesman House. Een rond gebouw waar waarschijnlijk bedrijven in gevestigd zijn.

Voor nu: Welterusten….

Peter.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s