Tijd om naar bed te gaan…

Maar voordat ik dat doe moeten er toch nog even een klein beetje getypt worden…

Het is namelijk erg leuk om te horen dat er veel mensen mijn avontuur volgen. Ik had nooit gedacht dat het er zoveel zouden zijn. Dit betekent natuurlijk alleen maar dat ik ga proberen mijn verhalen beter bij te houden. Maar, om even diegene gerust te stellen dat ik hier alleen maar achter de computer zit en niet genoeg buiten kom, en alleen maar meer vierkante ogen krijg van het achter de scherm zitten: Naast dat ik van en naar het trainingscentrum genoeg smog binnenkrijg voor een hele dag, moet er hier ook nog eens genoeg gebeuren. Natuurlijk ben ik in de eerste plaats naar India gekomen om met een aantal certificaten naar huis te gaan. Uiteraard vind ik het tof om hier van alles te ondernemen, maar volgens mij vallen de ietwat grotere bezienswaardigheden krek net buiten mijn bereik. Natuurlijk kan ik als ik om vijf uur klaar ben met de metro wel een eind komen, en dat staat nog wel op de agenda, alleen nu nog even niet. Eerst moet ik zorgen dat ik een ritme krijg waardoor ik iedere dag de hele dag door veel energie in het studeren kan stoppen. Het is nu zo dat ik naast overdag ook ‘s avonds alvast een klein beetje voorbereidend werk doe. Maar, ondanks dat we overdag namelijk wel flink wat werk verzetten, het eerste boek is namelijk al uit, verwacht ik toch dat zo gauw we in de buurt van het eerste examen gaan komen ik het nog een tikkeltje drukker ga krijgen. Op zich is daar natuurlijk niets mis mee.

Over hard werken gesproken, dat is sowieso goed voor de mens… En dat kunnen ze hier in Delhi ook wel hoor. Ik ga nog een keertje stiekem een van die ‘goederen-riksjas’ (de Indiase variant van onze koeriertjes) op de digitale plaat vastleggen. Het is namelijk niet meer normaal hoeveel die mannetjes met hun gepeddel aan gewicht kunnen verzetten. Vaak zijn ze erg mager, en staan ze rechtop op de pedalen om zoveel mogelijk kracht te kunnen zetten, maar dan nog gaan die maar heeeeeel langzaam rond. Soms zie je op een brug ook wel dat het er eentje teveel is geworden. Dan zie je een riksja met bijvoorbeeld een echt enorme hoop aan van die ‘ijzeren hoekige golfplaten’ zo een beetje stilstaan tegen een zijde van een brug. De bestuurder is dan aan het stuur de fiets omhoog aan het duwen, en een of ander vriendje dat hij even heeft opgetrommeld staat met een gekromde rug er dan achter zijn uiterste best te doen om het kolossale geval de brug op te krijgen.. Nu is dit maar een klein voorbeeldje, maar ze verplaatsen echt alles op auto’s, riskja’s, platte karren, karren met een os ervoor en noem het maar op. De meest fantastische constructies zie je hier op de doorsnee weg voorbij kachelen. En de doorsnee weg valt hier vaker dan eens te vergelijken met onze snelweg in de ochtendspits… Al met al een fantastisch schouwspel om te zien hoe mensen hier zaken proberen te verplaatsen…

Het is trouwens wel grappig. Ik ben nu twee dagen met de metro naar het werk gegaan en moet daarvoor ook wel zeker vijftien minuutjes lopen (vijf naar het metrostation en 10 naar het trainingscentrum). Doordat ik vandaag iets langer heb doorgestudeerd –ik wilde een stuk afkrijgen- kwam ik daardoor vanmiddag echter te voet in de ochtendspits te zitten. Op zich niets mis mee, maar het is toch telkens weer een avontuur hoor. Aan alle kanten scheelt het iedere keer maar een klein stukje (centimeters!) of de riksja’s, taxi’s en bussen raken je gegarandeerd. Ook denk ik dat ik als ik terug ben in Nederland immuun ben voor de claxon en de fietsbel, of er gewoon structureel doof door ben geworden.

Nu heb ik al eerder over het verkeer zitten op te scheppen, maar ik zit dan ook echt te azen om een mooie foto van het verkeer te maken zodat ik het kan laten zien.

Zoals het verkeer soms stilstaat voor een (soort van) kruispunt met iets dat op stoplichten lijkt. Je ziet dan een hele riedel aan motoren stiekem tussen de stilstaande vierwielers naar voren kruipen. Als het dan uiteindelijk allemaal stilstaat zie je eerst een paar rijen dik allemaal motors. Volgens mij waren het er wel dertigplus. Daarachter heb je dan een ratjetoe van riksja’s, taxi’s, bussen en af en toe een verdwaalde ossenkar of personenauto.

Dat moet echt een prachtige foto worden, alleen heb ik nog geen zin om als Europeaan daar te midden van het inheemse volk een foto te gaan maken. Het voelt gewoon voor mij op dit moment nog wat ongemakkelijk, maar dat verandert nog wel als het voor mij ook allemaal wat normaler is geworden, en dan zal ik de gemaakte foto hier wel plaatsen…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s