Back home after school.

Terug uit de schoolbanken en toch even stiekem flink aan het lezen in de aangeleverde literatuur. Ondanks dat vanochtend met veel excuses het ontbijt pas om 08:03 (in plaats van 08:00 hihi) aan mijn deur werd geleverd smaakte het continentaal maal heerlijk. Het was een goede start van de dag die direct erna hard onderuit geschopt werd. Het liep namelijk aardig de mist in toen het beloofde kereltje van Koenig om 08:30 niet op de stoep van het hotel klaar stond. Een direct telefoontje van de hele aardige hotelchef zorgde er echter voor dat bij het metrostation waar ik eruit moest (Moti Nagar) wel eentje klaar zou staan. Dat betekende dat ik vanaf metrostation hier om de hoek (Ram Krishna Ashram) op eigen houtje daar moest zien te komen. Eigenlijk vond ik dit wel leuk en op de een of andere manier heb ik nog steeds hetzelfde gevoel als toen ik wegging: Het komt allemaal wel. Een beetje vreemd misschien maar vanaf donderdagavond tot nu toe is alles lekker op z’n plek gekomen, zelfs de zaken die misliepen…

Anyway, vanochtend ben ik dus op eigen houtje naar Moti Nagar gereist en ben in de metro echt door wel tig Hindi -zowel dames als heren- helemaal uitgekleed… Hier zijn de westerlingen echt een vreemde diersoort, en helemaal als ze in hun uppie met openbaar vervoer als de metro reizen… Op de terugreis zat er een oudere man met een grijze baard en een tulband (toch?) me echt om de halve minuut van top tot teen te bestuderen. Ook keek hij me heel vaak heel erg innig aan. Als het een dame was geweest was ze echt op iets anders uit, maar voor hem was ik gewoon een interessant onbekend ‘iets’ dat hij op weg naar huis tegenkwam. Hij was wel ontzettend vriendelijk en probeerde me een zitplek aan de andere kant van de wagon aan te wijzen zodat ik niet in die overvolle koekendoos hoefde te staan. Dat vond ik echt een ontzettend aardig gebaar, alleen moest ik het afwijzen aangezien ik er bij het volgende station al uit moest.

Toen ik ‘s ochtends vroeg op het Moti Nagar metrostation aankwam zorgde een belletje naar een mobiel nummer dat het mannetje van Koenig aan kwam hobbelen. Ik verdenk hem er wel van dat hij op het moment van het telefoontje nog snel in een taxi is gesprongen aangezien de tijd dat hij er voor nodig had om bij het station aan te komen zo een beetje gelijk was aan de tijd die we vervolgens nodig hadden om bij het trainingscentrum van Koenig te komen.

Daar aangekomen was er een donkere student -een nogal breed uitgevallen Amerikaan- die nogal gal aan het spuien was over Koenig. Zijn leraar was de afgelopen paar dagen iedere keer zo rondom 10:30 pas op komen dagen en dat vond hij maar niets. Ik zou waarschijnlijk hetzelfde vinden, maar mijn leraar (ik ben zijn naam op het moment even kwijt) was vandaag in ieder geval mooi aanwezig en heeft mij de eerste beginselen van ADO.NET uitgelegd. Zoals ik al had gehoopt (en verwacht) is het dus inderdaad een 1 op 1 training. Over de docent: Ik moet zeggen dat hij heel erg verstand van zaken heeft.

Voor de techneuten onder jullie even een lekkermakertje: Naast praktische .NET gerelateerde zaken heeft deze persoon volgens mij ook zeer veel kennis over hoe je in hemelsnaam fatsoenlijk software schrijft. Naast Agile Development, Extreme programming en een hele riedel aan andere technisch georiënteerde concepten, was hij ook bezig geweest met Prince2 en andere projectmatige theorieën en concepten.

Trouwens, ik krijg niet zozeer alle ins-and-outs van C#, de BCL en .NET tot in detail uitgelegd, maar veeleer les middels hands-on-labs. Dit bevalt me wel, aangezien je veel meer bezig bent en niet teveel moet luisteren naar een hoop stof die je al kent. Alleen heb ik er van de andere kant een beetje een vreemd gevoel bij aangezien ze niet erg in de diepte gaan. Dit past in mijn gevoel niet helemaal volledig met hoe de Microsoft examens opgezet zijn. Daarin vragen ze altijd naar kleine pietlullige details… Maar och denk ik dan maar, gewoon goed je best doen en dan zal het allemaal wel goed komen…

Het trainingscentrum is overigens een vreemd gebouw waarin naast Koenig nog een paar andere bedrijven in gevestigd zijn. Er zijn een aantal kleine hokjes met twee tot vijf stoelen en computers, waarin alle verschillende lessen worden gegeven. Tot nu toe ben ik nog geen student tegengekomen die ook de MCPD certificering aan het behalen is, maar wel een andere jongen uit Nederland. Uit Eindhoven om precies te zijn. Ze dumpen tijdens lunchtijd alle studenten in de kelder bij elkaar om te eten en dit was wel heel erg gezellig (ook toen de elektriciteit uitging en we echt met z’n achten een vijftal minuten in het pikkenduister hebben gezeten). Maar naast dat het eten gezellig en lekker was, moet ik toch wel nog even goed kijken hoe ik het hier allemaal goed ga aanpakken. Tot nu toe is het namelijk alleen nog maar junkfood, een sandwich of een lekkere rijsttafel. Hier baal ik een beetje van aangezien ik natuurlijk niet als tonnetje terug wil gaan naar Nederland. Naast alleen maar stevige maaltijden is er hier ook nog eens geen mogelijkheid om een stukje te hardlopen. Daar heb ik me echt ontzettend aan verkeken. Ik had gehoopt dat er hier op straat wel een beetje kon worden hardgelopen, alleen is dat met al het chaotische en drukke verkeer echt niet te doen en -frankly- ronduit dom… Ik heb hier nog niemand zien hardlopen, en het fietsen laten ze over aan de laagste klasses… En ook die hebben geen racefiets maar een of andere scharminkel van een fiets waarop ze vaker dan eens veel teveel bagage proberen te vervoeren…

Advertisements