Micro exploration.

De dag begon voor mij om 13:30. Na lekker uitgeslapen te hebben ben ik maar eens in en rondom het hotel gaan kijken. Als eerste leek het mij leuk om eens te kijken wat er waar was van het zwembad dat zich op het dak moest bevinden. Ook dit verhaal was waar. Naast een klein schattig zwembadje omgeven door wat leidingwerk en sproeiers die ik graag in actie zou willen zien, kun je er ook mooi zitten. Ik ga straks even kijken of ik me daar mooi neer kan zetten om iets te lezen…

Vanaf het dakterras heb je tevens een mooi panorama van de ruines -ik bedoel andere gebouwen- die in de wijk Pahar Ganj staan. Anup, mijn metgezel in het vliegtuig gaf aan dat de term ‘Pahar Ganj’ vertaalt kon worden naar iets van ‘Duivel wijk’… Of iets in die richting. In ieder geval kan ik me er iets bij voorstellen. Het is een wijk waar veel armoede is, maar het bruist ook van het leven. Iedereen leeft hier op straat, en dat maakt het wel een vreemde gewaarworden voor onze Nederlandse insteek waar we allemaal in ons eigen huisje en tuintje leven. Maar al met al valt het me mee met hoe opdringerig de Hindi zijn. Er wordt wel eens geroepen van ‘Hey mister I know you!’ of sommige taxichauffeurs / riksjarijders vragen je of je mee wil, maar een nette smile en een krachtige doch nette ‘no thank you’ heeft voor mij tot nu toe nog steeds gewerkt.

Vanuit het hotel ben ik begonnen aan een rondwandeling in de nabije omgeving. Tot op dit moment heb ik nog steeds geen exacte positie kunnen bepalen waar ik me nu in Delhi bevind. Pahar Ganj is het meest gedetailleerde niveau op de kaart wat ik kan vinden, maar waar daar ergens het hotel staat weet ik op dit moment nog steeds niet. Bestwel vreemd eigenlijk, maar er is nergens een openbare kaart te bekennen, en ook de kaarten in de Footprint Guide (soort van Lonely Planet) en de gekopieerde kaart die ik van Koenig heb gekregen staan nog geen plaatsnamen waarmee ik me heb kunnen positioneren. Het enige ijkpunt dat ik heb gevonden is een ziekenhuis dat op alle kaarten terug te vinden is, maar van daaruit heb ik nog geen straatnamen kunnen bekennen waaruit ik de positie van het hotel heb kunnen opmaken… Maar eigenlijk vind ik dat ook nog helemaal niet zo erg; daar heb ik nog wel even de tijd voor toch?!

Ik was nog niet goed uit het hotel (dakterras) of ik had de eerste heilige koe zijn heilige vlaai al neer zien leggen. Het is inderdaad zo dat ze hier overal rondbonjouren om het verkeer in de war te gooien. Maarrrr, koeien zijn niet de enige beesten die je in Delhi tegenkomt. In mijn hele leven heb ik denk ik een tiental eekhoorntjes gezien.

Dat zijn er best weinig vergeleken met hier. In Delhi wonen er in iedere boom volgens mijn minimaal vijf… Echt niet meer normaal. Als ik hier woonde zou ik eens even kijken of ze wel lekker smaakten want op een korte wandeling van een kleine twee uurtjes heb ik er denk ik al vijftig plus gezien!… Misschien krijgen we in plaats van kip ook wel stiekem eekhoornvlees te eten, er is namelijk in de hele omstreken geen enkele kip te bekennen…

Zoals iedereen al aangeeft is Delhi echt een stad die je zintuigen prikkelt. Je moet ook niet verbaasd opkijken als je her en der om je heen mensen echt een meter naast je ziet beginnen te urineren. Dat gebeurt hier gewoon en zeg nu zelf; als je moet piesen dan moet je toch ook of niet?! Het is alleen jammer dat je daardoor af en toe door een muur van urinelucht verrast wordt. Dan denk je zo weer van; ohja, dit lijkt me echt inderdaad wel een plek waar ik nooit van mijn leven zou zijn gaan piesen… Maar over het algemeen, je moet gewoon de cultuur en alles erom heen niet vergelijken met de westerse standaarden. Mensen die dat doen komen onherroepelijk in de problemen en zullen Delhi niets aan vinden.

Dat de mensen op straat leven heb ik al eerder gezegd, maar je moet je voorstellen dat je echt overal, maar dan ook overal, mensen ziet staan, hangen, zitten en liggen. Je kunt het je niet zo vreemd bedenken of er zitten wel mensen. In het trappenhuis van het hotel. Tegen de muren van het hotel, rondom het treinstation en in de schaduw er van, in kleine uithoekjes van hekwerken waar met een kleed een dak boven gemaakt is, in en rondom bushokjes, bij kioskjes (honderden en hele families), bij winkeltjes (ook hele families)… Echt totaal anders dan wat ik gewend ben…

How to fix a road – Delhi Style…

Tijdens mijn wandeling ben ik tweemaal naast een plek gekomen waar ze aan de weg aan het werken waren. Dit vond ik zo een verwonderlijk schouwspel dat het hier wel even vastgelegd moet worden…

  • Je neemt wat mensen. Een paar dames en een paar heren.
  • Enkele heren stoppen de ingrediënten voor het asfalt in een joekel van een draaiende ketel die achterop een vrachtwagen bevestigd is. Daar laat je een kok het asfalt recept goed op smaak maken door hem er echt met z’n neus boven te zetten. Zo kan hij tenminste goed ruiken of het goedje op smaak is…
  • Rondom de plek die je wilt repareren zet je in de tussentijd een paar kleine bordjes neer om aan te geven dat er gewerkt wordt. Niet Holland-style met joekels van knipperlichten en grote gele reflecterende borden, en nog veel belangrijker; flink een eind ervoor.. Nee, hier in Delhi doen ze dit veel efficiënter zodat er veel meer ruimte op de toch al grote, brede wegen beschikbaar blijft. Als iemand aan de weg moet werken zet je maximaal één meter van hem verwijderd een klein wit bordje neer. Meer niet. Dat is ook helemaal niet nodig…
  • Zo gauw het asfalt in de pan klaar is voor gebruik neem je een paar andere heren die het bloedhete goedje in emmers verplaatsen naar de plek waar het nodig is. Gewoon van die kleine (ijzeren) Gamma emmertjes; Twee keer lopen is goed voor hun conditie!
  • Daar neem je nog een keer twee mannetjes die het asfalt met spades uiteen werken zodat het grofweg het hele te repareren wegdek bestrijkt.
  • Maar dit is nog niet goed genoeg om met de wals erover heen te gaan. Stel je voor dat het nog niet plat genoeg is. Veel beter kun je wat dames nemen die op hun hurken met een soort uit de kluiten gewassen staalborstel het asfalt heel erg fijn in elkaar bezemen.
  • Daarna kan pas met de wals eroverheen.
  • Maarrrr… Een wals is ook maar een beetje een grof apparaat of niet?! Stel je voor dat er nog steentjes los liggen. Dat kan toch niet in een stad zoals Delhi die helemaal nergens rommelig lijkt! Alle steentjes die losliggen moeten gewoon aan de kant gebezemd worden, en dat kun je mooi ook door een aantal dames laten doen. Die zijn toch al zo getraind om op de hurken te zitten. En waarschijnlijk maakt het hun ook niet zoveel uit om met die lange gewaden tussen de benen zo dicht bij dat warme asfalt te zitten. Als het zwart wordt (en zwart waren ze believe me!) wassen ze het er thuis wel weer uit…

Wat me ook nog allemaal zo opvalt hier is dat ze heel Delhi in hokjes hebben opgehakt. Overal waar je kijkt zijn er dan ook wel hekwerken te bekennen waarmee ogenschijnlijk openbare ruimten afgebakend zijn. Parken, woonwijken, perkjes, de stoep en op de daken, kijk even rond en er zijn zeker minimaal drie of vier hekwerken in je nabije omgeving… Sommige worden overigens stevig bewaakt door een heeele hoop militair geklede mannen (niet de perkjes natuurlijk )…

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Advertisements